I also have a strong belief about human nature.
I believe that each person is meant to fulfill their greatest potential. Each person is meant to go as far as their talents and character will take them. I also believe that the law of nature favors equilibrium, meaning everything must end up fair after all is said and done. Just as every person is given the freedom to strive and reach their full potential, every person is also accountable for their own in/decisions and in/actions. Every person is also afforded the freedom to opt out of fulfilling their potential. Because a human person is a free being, a human person can choose their own salvation or ruin.
But going back to inequality in the economic sense, here's what I think (I can explain better in the vernacular): Mayroong tatsulok ngunit hindi kailangan baliktarin ito. Kailangan patabain ang gitna. Ang magiging hugis ay maliit na tusok sa magkabilang dulo at malawak at pahabang espasyo sa gitna.
Ang mga inihayag kong paniniwala sa simula tungkol sa kalikasan ng tao ay maaaring maging argumento rin para sa importansiya ng pagsulong ng matatag at malawak na middle class. Kung ang bawat tao ay mayroon mang kalayaang umangat o bumagsak ayon sa kanyang karapatang mamili at mag-desisyon para sa sarili, sa kanyang paggamit o hindi paggamit ng sariling potensyal, at sa kanyang karakter o pagkatao, ang kalayaang ito ay maaaring magsimula lamang sa isang matatag na pundasyon sa gitna. Hanggat hindi pa lubos na nabibigay ang kalayaang ito sa lahat, hindi pa natatapos ang gawain para sa tunay na pagkapantay-pantay.
Is inequality inevitable? It is not if we are willing to strive for its eradication.
